Szaleńcy w komiksach – siedmioro największych złoli!

Radosław Dąbrowski Komiksy Publikacja: 8.10.2019, 12:00 Aktualizacja: 9.10.2019, 13:18
Świat komiksu dostarczył filmom i serialom wielu zajmujących bohaterów, z wystarczającym potencjałem, aby o ich losach opowiedzieć na dużym ekranie. W tym gronie nie brakuje seryjnych morderców, psychopatów, socjopatów… W niniejszym artykule przedstawiamy TOP7 komiksowych szaleńców.
15 Udostępnień

Riddler

Z reguły w świecie superbohaterów najwięksi złoczyńcy imponują warunkami fizycznymi albo zdolnościami nadnaturalnymi. Riddler przeraża czymś innym – inteligencją. Oczywiście można się zastanowić, czy tak nad wyraz rozwinięty umysł i potencjał intelektualny nie są czymś, co czyni z przeciwnika Batmana człowieka o cechach pozaziemskich.

Riddler na kartach komiksu jest obecny już od ponad 70 lat i swoją inteligencją straszy niczym doktor Hannibal Lecter. To postać, która lubuje się w zadawaniu zagadek, przypuszczalnie najbardziej kojarzona z noszeniem charakterystycznego zielonego kostiumu ze znakami zapytania.

Na tym też polega jego słabość. Inteligentny antagonista jest tak zafascynowany rozmaitymi łamigłówkami, że zadając je goniącym (Batmanowi czy policjantom Gotham), praktycznie wyznacza im drogę do złapania go. Oczywiście nie jest to trasa łatwa i nic nikomu nie zostaje podane na tacy, niemniej Riddler nie należy do tych złoczyńców, którzy po dokonaniu zbrodni chcą się po prostu ukryć. Musi on pozostawić po sobie ślad (tj. zagadkę).

Szkoda, że Edward Nigma wciąż czeka na porządny portret na ekranie. Na pewno wiele osób poznało szaloną kreację tej postaci w wykonaniu Franka Gorshina z lat 60., pomimo że to przecież rola Jima Carreya z Batman Forever jest tą najbardziej znaną. Czy udaną? Na etapie castingu rzeczywiście mogłoby się wydawać, że słynny aktor pasuje do tej postaci, ale nie ostatecznie nie był to jakiś spektakularny występ w tym notabene niezwykle rozczarowującym filmie. Całkiem przyzwoicie natomiast zaprezentowany został Riddler w animowanym serialu Batman z lat 90., gdzie głosu użyczył mu John Glover. Ed Nygma wypadł również całkiem przyjemnie w serialu Gotham.

Niemniej ta fascynująca komiksowa postać nieustannie czeka na prawdziwe filmowe show. Póki co podziwiajmy jego osiągnięcia na kartach literackiego pierwowzoru.

Kevin

Z pozoru niegroźny drobnej postury mężczyzna, zdający się nie mieć układu nerwowego i nie okazywać żadnych uczuć. Ten jego nadmierny spokój wzbudza jednak w drugim człowieku nutę… niepokoju. Charakterystyczne okrągłe oprawki okularów, za którymi niewidoczna jest para oczu, tylko potęgują tajemniczość tej postaci. Kevin to w istocie kanibalistyczny morderca z Sin City, którego celem najczęściej stawały się prostytutki.

Jak większość ważnych postaci drugoplanowych (w tym antagonistów) z Sin City Kevina można spotkać, zanim jeszcze zostanie mu poświęcony osobny, rozbudowany rozdział. Pojawia się symbolicznie w tomie Ten żółty drań. W Mieście Grzechu odgrywa już zdecydowanie większą rolę, a jego potyczka z Marvem to jedna z lepszych sekwencji w całej serii Franka Millera.

Naturalnie Kevina nie brakuje w adaptacji filmowej. Antagonistę zagrał Elijah Wood. Amerykański aktor wypadł brawurowo i kapitalnie ukazał dwa oblicza Kevina – spokojnego, siedzącego w kącie i czytającego Biblię chłopaka żyjącego na farmie, jak i maniakalnego mordercę.

Joker

Powróćmy do świata Batmana. Tego pana na pewno przedstawiać nie trzeba i nie dziwi fakt, że w wielu rankingach na najlepszego antagonistę znajduje się na samym szczycie. W świecie komiksu jest z nami od początku wydawania Batmana, ale nie tylko z tego powodu uchodzi za najważniejszego przeciwnika obrońcy Gotham. Zawsze pomiędzy Jokerem a Batmanem wyczuwalna jest ta szczególna nić łącząca ich charaktery, a osobowościowo są ze sobą tak silnie skontrastowani, że musi to prowadzić do potyczek pełnych emocji.

W starciach fizycznych Joker nigdy nie miał szans, ale przecież wiele nadrabiał sprytem, pomysłowymi gadżetami czy rzecz jasna dowcipami. Bez względu na to, czy mówimy o tym złoczyńcy w wydaniu komiksowym, serialowym czy filmowym. Joker bowiem, w przeciwieństwie do Riddlera, doczekał się szeregu odsłon i wiele z nich to kreacje satysfakcjonujące.

premiera filmu joker rekord otwarcia

W kultowym animowanym serialu z lat 90. wartością dodatnią Jokera był użyczany tej postaci głos Marka Hamilla. Oczywiście nie od razu się to odkryło, jeżeli w telewizji pokazywano wersję z polskim dubbingiem. Za dosyć udany projekt należy uznać Batman: Powrót Jokera. Fizycznie żartobliwy przestępca wyglądał już troszkę inaczej, ale wypadł o niebo lepiej niż Batman i to dzięki swojej szaleńczości nadrobił wiele braków pełnometrażowej animacji (także tych po stronie scenariuszowej). Ciekawie wyglądała też recenzowana przez nas animacja Batman: Zabójczy żart.

W świecie X Muzy zainteresowanie Jokerem jest coraz większe. Z naszej recenzji filmu Joker Todda Phillipsa dowiedzieliśmy się, jak w tej roli się sprawdził Joaquin Phoenix. Raptem trzy lata temu wiele uwagi poświęcano kreacji Jareda Leto w Legionie samobójców. Nieprzerwanie jednak najpopularniejszy pod tym względem pozostaje Heath Ledger. To on w obiegu społecznym jest najsilniej kojarzony z wizerunkiem największego przeciwnika Batmana.

joker zabojczy zart batman

Oczywiście występ australijskiego aktora był doskonały (pośmiertnie nagrodzony statuetką Oscara), ale szkoda, aby w zupełności stłamsił on poprzednią wersję tego bohatera. Mowa oczywiście o Jacku Nicholsonie i jego jokerowym wcieleniu w Batmanie (pierwszym tak ważnym od lat 60. i roli Cesara Romero). Muszę przyznać, że mnie wciąż bardziej podoba się rola z filmu Tima Burtona. Ledger był świetny, ale to Nicholson pokazał więcej Jokera w Jokerze i wizerunek, jaki stworzył, jest bliższy temu ze świata komiksu. Australijczyk brawurowo nakreślił portret psychopaty, lecz w dużej mierze jest po prostu szalonym złoczyńcą o charakterystycznym makijażu, który napada na banki, wysadza budynki i strzela z broni podczas wyścigu na autostradzie.

Nicholson w filmie porusza się z gracją, ironicznie tańczy do muzyki klasycznej, ma ładny garnitur, a całe zło kryje się pod pieczołowicie wykonanym makijażem. Ledger się garbi, chodzi jak galareta, jest niedbale umalowany, ma tłuste włosy, problemy z wymową… Poza tym Nicholson, stosując przemoc, bawi się światem. Dla niego kradzież i zabijanie jest niczym tworzenie sztuki, do tego kocha się w kolorach oraz interesuje go społeczeństwo samo w sobie, stąd chce, aby śmiało się tak, jak śmieje się on. Ledger ma w sobie wiele z podejścia zwykłego gangstera.

joker zabojczy zart batman

Joker Nicholsona korzystał ze środków masowego przekazu (choć można byłoby to poszerzyć np. o znane z komiksów radio), stawiał także na produkcję własnych artefaktów, typu zastosowany powszechnie „Smilex”, rękawica powodująca zapalenie, a nawet pióro, choć prosty środek, było jokerowe. Ponadto zakończenie filmu Burtona jest dla mnie sygnałem, że śmiech Jokera był czymś organicznym, w sensie nierozdzielnym, niezależnym od sytuacji, położenia właściciela. Bohater może z nikim nie rozmawiać, ba, może nawet nie żyć, ale ten śmiech oraz uśmiech przetrwają jako naturalne cechy Jokera. To go odróżnia od innych, moralnie oraz zdroworozsądkowo wątpliwych przestępców. W kreacji Ledgera tego aspektu wyjątkowości aż tak nie poczułem.

Inna sprawa, że jak Nicholson jest moim zdaniem lepszy (czy po prostu bliższy wersji komiksowej), tak dobrze dla kina, że aktorzy jak Ledger czy Leto starają się znaleźć świeże pomysły na daną postać. Abstrahuję od efektów końcowych, ponieważ co kto lubi i kłócić się nie zamierzam, niemniej dobrze, że mówimy o różnych Jokerach i jest co porównywać, zamiast tylko zastanawiać się, jak bardzo jest to wzorowanie się na Romero czy Nicholsonie.

Dragon i Camilla

Myślę, że Drapieżcy to dzieło, które zasługuje na osobny artykuł, aby niektórym przypomnieć, a pozostałych zachęcić do lektury. Na ten moment skupiam się jedynie na duecie antagonistów. Właśnie. Duecie.

Nie mogłem rozdzielić tej pary, albowiem Dragon i Camilla są jak jeden organizm. Brat i siostra, którzy nawet na dystans dzielą się swoimi uczuciami, i gdy jedno cierpi, to drugie razem z nim. Jeżeli pierwsze zabija i delektuje się widokiem krwi, w tym czasie drugie również doświadcza komfortu.

Cztery tomy autorstwa belgijskiego scenarzysty Jeana Dufaux i szwajcarskiego rysownika Enrica Mariniego (od genialnego Cygana!) to dzieło „tylko dla dorosłych”. Jest w nim mnóstwo przemocy, krwi, golizny, wulgaryzmów… Ale w samej historii chodzi o coś więcej, niż tylko ukazanie ostrej jatki i nagich ciał. Wątków wiodących, jak i pobocznych jest całkiem sporo, a Dufaux i Marini zahaczyli o tematy polityczne, społeczne czy religijne.

Dragon i Camilla znajdują się na okładce każdego z czterech tomów, choć ich udział w opowieści jest dość zróżnicowany, tj. w jednej z części mogą odgrywać role pierwszoplanowe, w innej pojawić się raptem w kilku scenach albo nawet symbolicznie. Cel w swoim działaniu mają jeden – chcą zamordować wszystkie żyjące w mieście osoby, które w domyśle należałoby traktować jak wampiry. Są bezwzględni w tym, co robią, czasami wykorzystując słabości i naiwności swoich ofiar. Na przykład Camilla ma świadomość własnej nienagannej aparycji, co często pomaga jej w uśpieniu czujności mężczyzn.

Absolutnie nie chcę wnikać w to, jak się rozwijają losy tych postaci. Szkoda zdradzać tym, którzy nie czytali. Drapieżców polecam gorąco, a mam nadzieję, że do całej serii jeszcze niegdyś powrócimy.

Kriss de Valnor

Myślę, że to najbardziej intrygująca postać z całej sagi Thorgala. Piękna femme fatale, bijąca chłodem i grożąca każdemu, kto stanie na jej drodze. Ciekawy jest, używając filmoznawczej terminologii, łuk postaci, z jakim mamy do czynienia, albowiem de Valnor nie jest papierowym, typowym czarnym bohaterem. To niejednoznaczna, tragiczna postać, która nawet zapracowała na poświęconą jej osobną serię komiksów.

Dlatego słuszne będą również głosy, że Kriss to postać pozytywna, ale ja w swojej opinii pragnę się skupić na kobiecie, jaką zdążyliśmy poznać przez pierwsze kilkanaście zeszytów z jej udziałem. Jeżeli miałbym porównać de Valnor do jakiejś literackiej postaci, to byłaby nią Lady Makbet. Bohaterka dynamiczna, podstępna, potrafiąca czarować urokiem osobistym i wykorzystywać słabości innych, do tego nieunikająca stosowania przemocy i przede wszystkim żądna władzy. Choćby w części fabularnej, gdy Thorgal traci pamięć, de Valnor ukazuje swoje najmroczniejsze cechy. Zobaczymy, czy zostanie jej poświęcona jakaś część Thorgala #37 tworzonego przez nowego rysownika.

Harley Quinn

Pozostajemy przy charakterach kobiecych. Jeszcze jedna postać ze świata Gotham. Bezgranicznie zakochana w Jokerze drobnej postury antagonistka, która (co istotne) najpierw w 1992 roku pojawiła się w animowanym serialu, a dopiero jesienią 1993 dostała swoją szansę na kartach komiksu. Jest to dość rzadki przypadek, który na pewno warto podkreślić. I jednocześnie dowód na to, że w pewnym momencie obie strony zaczynały się uzupełniać – tj. komiks czerpał z serialu/filmu i proces adaptowania przestał być jednostronny.

birds of prey - plakat nocnych ptakow z harley queen

Z wykształcenia, o czym pewnie wiele osób wie, Harley jest psychiatrą, ale zamiast rozwijać się w kierunku naukowym, postanowiła poświęcić swoje życie Jokerowi – notabene jednemu z jej pacjentów. Quinn pracowała bowiem w sławetnym szpitalu Arkham. Cechuje ją charakterystyczny śmiech, niczego nie lubi robić na poważnie i nawet działalność przestępcza to okazja do pożartowania – można rzec, że idealnie się wpisuje w jokerowy świat o konkretnej specyfice.

Rola Quinn sprzed trzech lat z Legionu samobójców mogła trochę zmienić utożsamianie bohaterki z konkretnym kostiumem. Czerwona-niebieska kurtka narzucona na czerwono-białą koszulkę, do tego króciutkie shorty i także jako rozpoznawalna część wizerunku włosy splecione w dwie kitki – jedną pomalowaną na czerwono, drugą na niebiesko – cóż, na pewno nie jest to klasyczny wizerunek Harley. Przez lata partnerka Jokera kojarzyła się z czerwono-czarnym strojem oraz czapką z pomponami. W okolicach premiery Legionu samobójców twórcy filmu takie posunięcie tłumaczyli przekonaniem, że „do utworu Davida Ayera bardziej pasuje mroczny, uliczny wygląd”.

okladki dc superbohaterowie na ulicach polskich miast

Z perspektywy czasu ogólne wrażenia po obejrzeniu chyba się nie zmieniły i powszechnie uważa się, że jak Legion samobójców to dzieło nieudane, tak postać Quinn stanowi jeden z (nielicznych) mocnych punktów tej produkcji. Z tego względu możemy oglądać już trailer Birds of Prey – Ptaków Nocy – filmu o podtytule „fantastyczna emancypacja pewnej Harley Quinn”. Można rzec, że Margot Robbie stała się symbolem i na pewno jako popkulturowa postać zyskała zdecydowanie więcej niż choćby Joker – po części może ze względu na dość oszczędny (po ostatecznym montażu) występ Leto.

Mangusta

W pierwszym tomie serii XIII pojawia się tylko na chwilę, zajmując dosłownie kilka kratek. Jego nagła obecność zszokowała protagonistę, a mnie jako czytelnika mocno zaintrygowała. Kolejne tomy sukcesywnie rozwijają portret tego tajemniczego mężczyzny. Gdy w 2008 roku rozpoczęto poboczną serię komiksów rozwijających życiorysy postaci drugoplanowych, nie bez przyczyny zaczęto od Mangusty.

To łysy, dobrze zbudowany przestępca, zawsze elegancko ubrany. Jest największym wrogiem Trzynastki i jednym z jego wielu demonów przeszłości. Pomimo że bezpośrednio zabija stosunkowo rzadko, to jest bezwzględny w działaniu i do mordów z zimną krwią wykorzystuje swoich podopiecznych. Dla Mangusty nie ma kompromisów, chce osiągnąć konkretny cel i (posłużę się utartym, może już nawet pretensjonalnym stwierdzeniem) pozbędzie się każdego, kto mu stanie na drodze. Jakkolwiek to zabrzmiało – taka jest prawda. Na tym polega siła tego szalonego gangstera.

Zobacz także:

Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o